سهم نامتناسبی از رشد نصیب حومه اطراف مرکز استان شد: بین سرشماریهای 2016 و 2021، جمعیت شهر سنت جانز 1.5% رشد کرد، در حالی که Paradise رشد 7.3% و Conception Bay South رشد 3.7% داشتند. نرخ مالیات املاک تجاری شهر بهازای هر هزار واحد ارزش ملک 29.5 است، در مقایسه با 11.5 در Paradise، Conception Bay South و Mount Pearl؛ و شهر در سهماهه نخست 2026، نه مورد از سیوچهار درخواست مجوز ساخت مسکن جدید را تأیید کرد.
در سهماهه نخست 2026، شهرداری سنت جانز نه مورد از سیوچهار درخواست مجوز ساخت مسکن جدید را تأیید کرد. این یعنی نرخ تأیید 26.5%.
این اشتباه چاپی نیست. این عدد از داشبورد مجوزهای ساخت مسکونی خود شهرداری آمده است. در کل سال 2025، شهرداری 223 درخواست ساخت جدید دریافت کرد و 133 مجوز صادر کرد؛ یعنی نرخ تأیید 60%. از هر پنج درخواست مسکن جدید ارائهشده به مرکز استان، دو مورد در فرایند خود شهرداری متوقف شد؛ آن هم در میانه بحران مسکنی که خود شهر مستند کرده است.
شهرداری در 2023 تهیه گزارشی درباره نیازهای مسکن را سفارش داد که کمبود واحد مسکونی امروز را 1,025–1,335 واحد و تا 2033، 3,610–5,310 واحد پیشبینی میکرد. در همان سال، ارزش مجوزهای ساختمانی شهر به $213 میلیون کاهش یافته بود؛ در مقایسه با $401 میلیون در 2014، یعنی افت 47% سرمایهگذاری واقعی ساختوساز طی تنها یک دهه. منطقه کلانشهری سرشماری پیرامون شهر، تنها از 2021 تاکنون حدود 23,000 نفر رشد کرده است.
رشد از راه رسید. مرکز استان آن را جذب نکرد.
این مقاله درباره این است که رشد واقعاً به کجا رفت، چرا با گسترش منطقه کلانشهری، مرکز استان از درون تهی میشود و، از همه مهمتر، شهرهای دیگری که با همین مشکل روبهرو بودند چه کردهاند.
الگوی مهاجرت
روشنترین راه برای دیدن آنچه بر سنت جانز میگذرد، مقایسه آن با شهرهای پیرامونش است.
بین سرشماریهای 2016 و 2021، جمعیت شهر سنت جانز 1.5% رشد کرد و از 108,860 به 110,515 نفر رسید. در همان دوره پنجساله، Paradise رشد 7.3% و Conception Bay South رشد 3.7% داشتند و جمعیت کل استان نیوفاندلند و لابرادور 1.8% کاهش یافت. سرعت رشد مرکز استان یکپنجم حومه خودش بود.
جمعیت کل منطقه کلانشهری سرشماری از 220,052 نفر در 2021 به 243,478 نفر در 2025 رسید؛ جهشی 10.6% با محرک احیای مهاجرت و بازگشت فعالیت نفتی فراساحلی، که بهخودیخود نرخ رشدی فوقالعاده برای منطقه است. این رشد در جایی مستقر شد. با توجه به سن میانه 38 سال، نرخ اشتغال 67.3% و سهم Paradise از ساخت مسکن جدید در همان دوره، سهم نامتناسبی از رشد در شهرداریهای پیرامونی مستقر شد. جمعیت در سن کار، در حال تشکیل خانواده و دارای درآمد بالاتر، یعنی همان گروهی که همه شهرها برای جذبش رقابت میکنند، زندگی در فاصله دهدقیقهای بیرون مرزهای شهر را انتخاب کرد.
این الگو در شروع ساخت واحدهای مسکونی هم تکرار میشود. طبق دادههای Canada Mortgage and Housing Corporation که در گزارش وضعیت اقتصاد خود شهر منتشر شده، شهر سنت جانز در دهه گذشته بهطور میانگین اندکی بیش از 40% از شروع ساخت مسکن در کل منطقه کلانشهری سرشماری را جذب کرده، با وجود آنکه حدود 52% جمعیت منطقه را در خود دارد. هر سال، حومه اطراف مرکز استان بهازای هر ساکن، مسکن بیشتری نسبت به مرکز میسازد.
جریمه توسعه
علت این اتفاق معما نیست. شهرداری سنت جانز نرخ مالیات املاک تجاری 29.5 در هزار را اعمال میکند. این نرخ در Paradise، Conception Bay South و Mount Pearl همگی 11.5 است.
این اختلاف 2.57 برابر است. برای ملکی تجاری به ارزش یک میلیون دلار، تفاوت سالانه $18,000 است؛ هر سال و برای همیشه. برای ساختوسازی پنجمیلیوندلاری، سالانه $90,000 است. هیچ توسعهدهندهای که به صفحه گسترده دسترسی دارد، ساخت ملک تجاری در سنت جانز را انتخاب نمیکند، وقتی زمینی مشابه با خدمات کامل شهری در فاصله پنج تا پانزده دقیقه رانندگی در CBS یا Paradise وجود دارد. Galway دقیقاً به همین دلیل در موقعیت کنونی خود قرار دارد؛ در لبه غربی شهر و دو سوی مرز آن با حومه.
در بخش مسکونی، اختلاف کمتر است اما در همان جهت حرکت میکند. شهرداری فقط در 2024 نرخ مالیات املاک مسکونی را 9.64% افزایش داد و از 8.3 به 9.1 رساند، در حالی که حومه نرخها را ثابت نگه داشت. افزایش 2024 حدود $240 در سال به صورتحساب مالیات یک مالک متوسط افزود. بودجه 2026 که در دسامبر 2025 ارائه شد، نرخ را در 9.1 نگه داشت؛ اما فقط به این دلیل که افزایش ارزشگذاری املاک، کاری را انجام داد که قبلاً افزایش نرخ مالیات انجام میداد. هزینهها 4.8% افزایش یافتهاند؛ مالک خانه در هر صورت بیشتر میپردازد.
سپس اصطکاک مقرراتی مطرح است. شهرداری سنت جانز در 2024، $10.4 میلیون از Housing Accelerator Fund فدرال دریافت کرد، مشخصاً برای «کاهش کاغذبازی»؛ اعترافی ضمنی از سوی خود شهر به اینکه مقررات توسعه آن مشکلساز بوده است. Maggie Burton، عضو شورا، همان سال در اظهارات عمومی درباره این سیستم گفت: «برای تأیید یک درخواست باید مراحل زیادی را طی کنید و ریسک بسیار زیادی در کار است.» این توصیف فرایند شهر از زبان یکی از اعضای فعلی شورای همان شهر است.
Kelly Rogers، مدیر Canadian Home Builders Association of Newfoundland and Labrador، در آوریل 2025 «افزایش عوارض توسعه و مالیاتها» را یکی از دلایل اصلی کندی ساختوساز نامید. CHBA چنین موضوعی را بیدلیل علنی نمیکند.
تناقض ظرفیت: زمین وسیع، رشد کند
دفاعی که شهرداری سنت جانز احتمالاً ارائه میکند جغرافیایی است: شهر 446 کیلومتر مربع وسعت دارد، شامل حوضههای آبریز و مناطق روستایی است و بنابراین نباید انتظار داشت به اندازه حومههای کوچک و کاملاً شهری، فشرده توسعه یابد. دادهها از این دفاع پشتیبانی نمیکنند. آنها شهر را بیشتر زیر سؤال میبرند.
شمالشرق آوالون در سرشماری 2021 (به ترتیب جمعیت)
- شهر سنت جانز — 110,515 ساکن در 446.04 کیلومتر مربع زمین. تراکم: 248 نفر در کیلومتر مربع. رشد 2016–2021: +1.5%.
- Conception Bay South — 27,168 ساکن در 59.72 کیلومتر مربع. تراکم: 455 نفر در کیلومتر مربع. رشد:+3.7%.
- Paradise — 22,957 ساکن در 29.67 کیلومتر مربع. تراکم: 774 نفر در کیلومتر مربع. رشد: +7.3%.
- Mount Pearl — 22,477 ساکن در 15.65 کیلومتر مربع. تراکم: 1,436 نفر در کیلومتر مربع (تمام ظرفیت ساختوساز استفاده شده). رشد: −2.8%.
- Portugal Cove–St. Philip's — 8,415 ساکن در 57.61 کیلومتر مربع. تراکم: 146 نفر در کیلومتر مربع. رشد:+3.3%.
- Torbay* — 7,852 ساکن در 34.89 کیلومتر مربع. تراکم: 225 نفر در کیلومتر مربع. رشد: −0.6%.
- Logy Bay–Middle Cove–Outer Cove — 2,364 ساکن در 16.99 کیلومتر مربع. تراکم: 139 نفر در کیلومتر مربع. رشد: +6.4%.
*رقم 2016–2021 مربوط به Torbay بازتاب کندی مؤثر توسعه در پی آلودگی PFAS منبع آب آینده برنامهریزیشده شهر در South Pond است؛ آلودگیای با منشأ محل آموزش آتشنشانی فدرال در St. John's International Airport که از اوایل دهه 1980 تا 2004 فعال بود. دعوای گروهی ثبتشده در نوامبر 2024 در Federal Court of Canada حدود 700 خانوار آسیبدیده در Torbay و Logy Bay–Middle Cove–Outer Cove را در بر میگیرد. با کنار گذاشتن این محدودیت، مسیر طبیعی Torbay در این دوره تقریباً بهطور قطع در محدوده رشد Paradise/LBMCOC قرار میگرفت.
شهرداری سنت جانز 446 کیلومتر مربع زمین در اختیار دارد. مجموع مساحت شش شهرداری پیرامونی در جدول 214.5 کیلومتر مربع است؛ کمتر از نصف زمینی که مرکز استان بهتنهایی دارد. از نظر مساحت، سنت جانز خودِ منطقه کلانشهری است.
حالا تراکم را ببینید. Mount Pearl بهازای هر کیلومتر مربع 1,436 نفر دارد. Paradise برابر با 774 و CBS برابر با 455 نفر. شهر سنت جانز 248 نفر دارد؛ حدود یکسوم تراکم Paradise و یکششم Mount Pearl. مرکز استان با اختلاف زیاد کمتراکمترین شهرداری عمده منطقه کلانشهری است و در عین حال بیشترین زمین را دارد.
دفاع «ما حوضههای آبریز و مناطق روستایی داریم» با دو مشکل روبهروست. نخست، رشد جمعیت. از نظر درصدی، شهر سنت جانز از همه شهرداریهای همسایه که تحت محدودیت بیرونی فعال نبودند، کندتر رشد کرده است. دوم، چشمگیرترین رشد در دادههای بالا متعلق به کوچکترین شهرداریهاست؛ Paradise با 30 کیلومتر مربع و Logy Bay–Middle Cove–Outer Cove با 17 کیلومتر مربع. این شهرها سریعتر رشد میکنند چون فرایندهای اخذ مجوز توسعه آنها سریع است، نرخهای مالیات تجاریشان رقابتی است و شوراهایشان توسعه میخواهند. دلیل موفقیتشان داشتن زمین بلااستفاده نیست. موفقاند چون از همان زمین اندکی که دارند استفاده میکنند.
Mount Pearl نمونه رسیدن به سقف ظرفیت است. با تراکم 1,436 نفر در کیلومتر مربع، تمام ظرفیت ساختوساز آن استفاده شده و از هر چهار طرف میان سنت جانز و Paradise محصور است؛ شهر دیگر ظرفیتی ندارد. جمعیت آن از 2016 تا 2021 واقعاً 2.8% کاهش یافت. اشاره به نکتهای تاریخی در اینجا ارزش دارد. در 1998، دولت استان منطقه Southlands را به شهر سنت جانز واگذار کرد. Southlands محور برنامههای توسعه آینده Mount Pearl بود؛ مسیری که شهر کوچکتر برای مرحله بعدی رشد خود روی آن حساب کرده بود. Mount Pearl روی آن حساب کرده بود. استان آن را به مرکز استان داد. سنت جانز زمین را گرفت. Mount Pearl به سقف ظرفیتش رسید. سنت جانز از آنچه به آن داده شد، با سرعتی که همسایه کوچکترش استفاده میکرد، بهره نبرد. همین یک تصمیم، نمونه فشرده مشکل ساختاری است: مرکز استان زمین قابلتوسعهای را جذب میکند که نمیتواند یا نمیخواهد بهطور کارآمد توسعه دهد، در حالی که همسایههای متراکمتر به محدودیتهای فیزیکی سخت میرسند.
روشنترین برداشت از دادههای بالا ساده است. شهر سنت جانز تنها شهرداری عمده منطقه کلانشهری است که با وجود داشتن زمین، زیرساخت و ظرفیت نهادی برای رشد سریعتر، کند رشد میکند. Mount Pearl با محدودیت جغرافیایی روبهروست. Torbay گرفتار آلودگی ناشی از فعالیت فدرال بود. همه شهرداریهای دیگر رشد میکنند؛ برخی سریع و برخی متوسط، چون محدودیتهایشان انتخابهای سیاستی است و سیاستهایشان پاسخ مثبت میدهد. محدودیتهای مرکز استان هم انتخابهای سیاستی است. سیاستهای آن تاکنون پاسخ منفی دادهاند.
اعتراف خود شهرداری
گویاترین شاهد در تحلیل مخالفان نیست. در کتاب بودجه 2026 خود شهرداری است که در 15 دسامبر 2025 ارائه شد؛ در سخنرانی بودجه Ron Ellsworth، معاون شهردار:
«سنت جانز در حال رشد است، اما توانایی ما برای افزایش درآمد همپای آن پیش نرفته است؛ ما تقریباً بهطور کامل به مالیات املاک و آب متکی هستیم و این پایدار نیست. شهرداریها در زیرساخت، مسکن و رشد اقتصادی سرمایهگذاری سنگینی میکنند، اما بازده درآمدی عمدتاً به سود سطوح دیگر دولت است. رویدادها، ساختوساز، ایجاد شغل و گردشگری سهم قابلتوجهی در HST [مالیات بر فروش هماهنگشده] و مالیات بر درآمد دارند، اما شهرداریها سهمی از این درآمد دریافت نمیکنند.»
این شهرداری سنت جانز است که در سند بودجه خودش میگوید مدل مالی دچار اختلال است. دفتر شهردار اکنون فعالانه از دولت استان میخواهد سهمی از HST بدهد، چون پایه مالیات املاک بهتنهایی هزینه خدمات شهر را تأمین نمیکند. رشد 4.8% هزینهها در بودجه 2026 تقریباً بهطور کامل از ارزیابی مجدد ارزش املاک موجود تأمین میشود، نه از املاک جدیدی که به فهرست مالیاتی افزوده شدهاند. شهر از همان داراییها درآمد بیشتری میگیرد، چون با سرعت همسایگانش دارایی تازه اضافه نمیکند.
این نمونه روشن چیزی است که اقتصاددانان شهری نابرابری مالی در منطقه کلانشهری چندپاره مینامند. شهر مرکزی هزینه زیرساخت منطقهای را بر دوش دارد؛ بیمارستانهای بزرگ، خدمات اجتماعی، پایانههای حملونقل، خدمات بیخانمانها، نگهداری میراث و امکانات فرهنگی؛ اما فقط در مرزهای خودش میتواند مالیات بگیرد. حومه مالیات کمتری پیشنهاد میدهد، چون آن هزینهها را بر دوش ندارد. کسبوکارها و ساکنان منطقی واکنش نشان میدهند و حومه را انتخاب میکنند. مرکز برای جبران، نرخها را بالا میبرد. کسبوکارهای بیشتری میروند. چرخه تنگتر میشود.
سنت جانز نخستین شهری نیست که در این وضعیت قرار میگیرد. حلقه بعدی زنجیرهای طولانی است.
شهرهای دیگر چگونه این مشکل را حل کردند
چهار رویکرد مستند شدهاند که واقعاً این چرخه را میشکنند. دسترسپذیری سیاسی و سرعت آنها یکسان نیست.
نخستین رویکرد، ادغام است. Halifax این کار را در 1996 انجام داد. دولت نوا اسکوشیا با قانون، Halifax، Dartmouth، Bedford و Halifax County را در یک شهرداری واحد به نام Halifax Regional Municipality ادغام کرد. نهاد جدید یکباره کل پایه مالیاتی منطقه کلانشهری را در اختیار گرفت، رقابت برای کاهش هرچه بیشتر نرخهای تجاری را از میان برد و برنامهریزی منطقهای را زیر نظر یک شورا یکپارچه کرد. سه دهه بعد، منطقه کلانشهری سرشماری Halifax دو تا سه برابر سریعتر از منطقه کلانشهری سرشماری سنت جانز رشد میکند، سهمی نامتناسب از سرمایهگذاری در کانادای آتلانتیک جذب میکند و بهعنوان مرکز غالب منطقه آتلانتیک عمل میکند. Toronto همین کار را در 1998 انجام داد. Montreal در 2002. Indianapolis در 1970 طرح Unigov را اجرا کرد. Winnipeg در 1972. در همه موارد، نتیجه منطقه کلانشهری رقابتیتر و با رشد سریعتر و وضع مالی سالمتر شهر مرکزی بوده است.
بحث ادغام شمالشرق آوالون از دهه 1990 در نیوفاندلند و لابرادور مطرح بوده و هر بار از نظر سیاسی به بنبست رسیده است. این گزینه بیشترین احتمال را برای حل واقعی مشکل دارد و کمترین احتمال را برای اجرا در دهه آینده.
دومین رویکرد، سهیم شدن در پایه مالیاتی منطقه کلانشهری است. Minneapolis–Saint Paul Fiscal Disparities Program که در 1971 به تصویب مجلس قانونگذاری مینهسوتا رسید، 40% رشد سالانه پایه مالیات املاک تجاری و صنعتی در منطقه هفتشهرستانی Twin Cities را تجمیع و بر اساس جمعیت و نیاز بازتوزیع میکند. کارخانهای جدید در حومه Bloomington تا حدی به Minneapolis سود میرساند. برج اداری جدیدی در مرکز شهر تا حدی به St. Paul سود میرساند. انگیزه رقابت بر سر تخفیفهای مالیاتی از میان میرود، چون هیچ حوزهای تمام منفعت را تصاحب نمیکند. این برنامه 54 سال اجرا شده، حمایت هر دو حزب را دارد و سالانه حدود $500 میلیون را بازتوزیع میکند. شهرداریها شوراها، هویت و استقلال خود را حفظ میکنند؛ فقط در رشد پایه مالیاتی تجاری سهیم میشوند.
این گزینهای است که یک دولت استانی صادق برای شمالشرق آوالون پیشنهاد میکرد. از نظر سیاسی بسیار آسانتر از ادغام است، چون هیچکس شهرداری خود را از دست نمیدهد.
سومین رویکرد، بازآفرینی مرکز شهر با محوریت نهادهای لنگر است. Pittsburgh پس از فروپاشی صنعت فولادش این کار را انجام داد. Carnegie Mellon، University of Pittsburgh و UPMC عمداً موتورهای بازتوسعه مرکز شهر در نظر گرفته شدند؛ متمرکز در محدودههای مناسب پیادهروی و با حمایت مناطق تأمین مالی از محل افزایش درآمد مالیاتی و پهنهبندی دارای حق ساخت مصوب که بازتوسعه را ارزان میکرد. ساحل Three Rivers به محوری با کاربری مختلط تبدیل شد. امروز مرکز Pittsburgh نسبت به 1980 متراکمتر، جوانتر و ثروتمندتر است.
Hamilton در انتاریو، پس از افول بخش فولاد و جذب رشد به حومههای Burlington و Oakville، معادلهای محلی Paradise و CBS، نسخه کانادایی همین راهبرد را اجرا کرد. McMaster University به نهاد لنگر تبدیل شد. برنامههای بازتوسعه اراضی صنعتی سابق، زمینهای صنعتی قدیمی را آزاد کردند. نسبت نرخ مالیات تجاری به مسکونی بهآرامی کاهش مییابد. پس از سی سال افت، اکنون بهبود جمعیت واقعیت دارد.
در سنت جانز، محور نهادی امتداد Elizabeth Avenue و Prince Philip Drive، شامل Memorial University، Marine Institute و Health Sciences Centre، هماکنون بهعنوان محدودهای فعال با نهادهای لنگر عمل میکند و از پژوهش، اشتغال و محلههای مجاور پشتیبانی میکند. مشکل فوری در آنجا نیست.
مشکل فوری، مرکز شهر است. هسته مرکزی شامل Water Street، Duckworth Street، George Street، محدوده کلیسای جامع و ساحل بندر، نمایانترین دارایی شهر و بخش اصلی هویت میراثی و گردشگری آن است. همچنین جایی است که تهی شدن از درون، آشکارتر دیده میشود. طبقات بالایی خالی، پارکینگهای روباز روی قطعات مرغوب، واحدهای تجاری خالی همکف بیرون نوار George Street و جمعیت مسکونی مرکز شهر که عملاً دو دهه ثابت مانده، همگی یک مشکل زیربنایی را نشان میدهند: مدل توسعه، رشد را به بیرون و به حومه رانده، بهجای آنکه در قلب شهر تراکم بسازد. The Rooms، St. John's Convention Centre و ساحل بندر، لنگرهای واقعیاند. هنوز با هیچکدام بهعنوان موتور یک راهبرد هماهنگ بازآفرینی مرکز شهر برخورد نمیشود.
چهارمین رویکرد، تسهیم درآمد استان است. این همان گزینهای است که شهرداری سنت جانز اکنون درخواست میکند. کبک بخشی از درآمد QST و مالیات سوخت را با شهرداریها تقسیم میکند. Canada Community-Building Fund فدرال این کار را در سطح کشور انجام میدهد. قلمروهای شمالغربی درآمد قلمرو را تقسیم میکند. بیشتر کشورهای اروپایی این روش را رویه معمول تأمین مالی شهرداریها میدانند. جواب میدهد. از نظر سیاسی، آسانترین مطالبه است. همچنین از چهار گزینه کمترین کفایت را دارد، چون شکاف درآمد را میبندد، بدون آنکه مشکل ساختاری زیربناییِ خروج ناشی از نرخهای مالیاتی را حل کند.
مقایسه با Saint John
مهمترین نمونه مقایسه برای سنت جانز در مینهسوتا یا Pittsburgh نیست. در نیوبرانزویک است.
پنج سال پیش، Saint John, NB بسیار شبیه سنت جانز در نیوفاندلند و لابرادور امروز بود: جمعیت رو به کاهش، مرکز در حال تهی شدن، جذب رشد به حومههای Quispamsis و Rothesay، اتکای بیش از حد به مالیات املاک و دولت استانی کند در اقدام. در 2024، Saint John نرخ رشد جمعیت 3.9% را ثبت کرد؛ بالاترین نرخ شهر از اوایل دهه 1980. منطقه کلانشهری سرشماری 2.4% رشد کرد. از رشد منطقهای، 87% درون مرزهای شهر مستقر شد.
آنچه در Saint John تغییر کرد، مشخص و قابلتکرار بود. شورا هدف صریح رشد سالانه 2% را همراه با پاسخگویی عمومی تعیین کرد. شهر منابع Housing Accelerator Fund فدرال را با جدیت به اصلاح مقررات اختصاص داد، بهجای تغییرات جزئی. شورا اصلاح مالیات املاک را مسئلهای استانی و نیازمند اقدام استان معرفی کرد و برای آن حمایت سیاسی به دست آورد. بدهی بلندمدت 46% کاهش یافت و از $119 میلیون به حدود $64 میلیون رسید. همزمان با ادامه رشد شهر، نرخ مالیات مسکونی اندکی کاهش یافت.
سنت جانز در نیوفاندلند و لابرادور به همان منابع فدرال، همان کانالهای پیگیری مطالبات در استان و همان ابزارهای مقرراتی دسترسی دارد. هنوز همان انتخابهای سیاسی را نکرده است.
چه چیزی واقعبینانه میتواند اینجا نتیجه بدهد
راهبرد عملی، سه گزینه از چهار گزینه را ترکیب میکند و ادغام را هدف بلندمدت در نظر میگیرد.
شهرداری سنت جانز باید نرخ مالیات تجاری را بهطور جدی کاهش دهد؛ از 29.5 به سمت 18–20 طی پنج سال؛ با تأمین مالی از سهم HST استان و جذب افزایش درآمد مالیاتی از محدودههای تعیینشده بازتوسعه. هسته مرکزی شهر شامل Water Street، Duckworth Street، George Street و ساحل بندر باید رسماً محدوده اولویتدار بازتوسعه شود، با پهنهبندی دارای حق ساخت مصوب، صدور سریع مجوز، طرحهای ساختمانی از پیش تأییدشده سازگار با میراث و مشوقهای هدفمند برای تبدیل طبقات بالایی به مسکونی و ساخت میانافزا در پارکینگهای روباز.
بهموازات آن، باید پیشنهادی جدی برای Northeast Avalon Fiscal Disparities Program با الگوگیری از Twin Cities به دولت استان ارائه شود؛ پیشنهادی که صریحاً بهعنوان جایگزین ادغام مطرح شود تا برای حومههایی که از ادغام میترسند، از نظر سیاسی پذیرفتنی باشد. Halifax HRM و مطالعات موردی Twin Cities نمونههاییاند که ارزش مطرح کردن دارند.
هیچیک از اینها صرفاً نظری نیست. ابزارها وجود دارند. مطالعات موردی وجود دارند. پرسش، اراده سیاسی است.
چرا این موضوع فراتر از سیاست شهری اهمیت دارد
اگر نیوفاندلند و لابرادور قرار است در کانادای آتلانتیک جایگاهی معنادار پیدا کند؛ برای سرمایهگذاری فدرال، تجارت، تعامل نهادی با اروپا و موج بعدی توسعه منابع فراساحلی و خشکی؛ مرکز استان باید مانند مرکز استان عمل کند. سنت جانزی که پایه مالیاتی از دست میدهد، از هر چهار درخواست ساخت جدید سه مورد را رد میکند و چون نمیتواند هزینههایش را تأمین کند از استان سهم HST میخواهد، نمیتواند مقر عملیاتی بلندپروازی جدی یک استان باشد. وزارتخانههای فدرال، شرکای NATO و سرمایهگذاران آمریکای شمالی و اروپا هنگام ارزیابی استان میزبان، به شهر میزبان نگاه میکنند.
اعداد این مقاله نقد افراد ادارهکننده شهر نیستند. توصیف مشکلی ساختاری و بلندمدتاند که خود شهر در کتاب بودجهاش مستند کرده است. هر شهر کانادای آتلانتیک که با این مشکل روبهرو شده، آن را حل کرده است. Halifax این کار را کرد. Saint John اکنون در حال انجام آن است. Pittsburgh و Hamilton پیش از ما انجامش دادند. این راهبرد بهروز و آزموده است و در برخی موارد، روی قفسههای کتابی قرار دارد که تنها نود دقیقه پرواز با ما فاصله دارد.
رشد اینجاست. پرسش این است که آیا مرکز استان همچنان انتخاب میکند آن را به همسایه بفرستد.
L|S Real Estate Group، مستقر در 17 Duffy Place Suite 200، سنت جانز، با خریداران، فروشندگان و مشتریان تجاری در سراسر شمالشرق آوالون کار میکند. باور داریم بازار املاک منطقه با نگاه ساختاری بهتر شناخته میشود، فراتر از نگاه صرفاً معاملاتی. برای خدمات کارگزاری املاک تجاری و مسکونی در سنت جانز، Paradise، CBS، Mount Pearl و جوامع اطراف، به lsre.ca مراجعه کنید یا با 709-771-4448 تماس بگیرید.
منابع
- City of St. John's، 2026 Budget Book و Budget Speech، 15 دسامبر 2025
- City of St. John's، 2025 Economic Review، مارس 2026
- City of St. John's، July 2024 State of the Economy
- City of St. John's، Residential Building Permits Dashboard (2025–2026)
- Statistics Canada، Census of Population، 2016 و 2021 (دادههای جمعیت، مساحت زمین و تراکم برای سنت جانز، Mount Pearl، Conception Bay South، Paradise، Portugal Cove–St. Philip's، Torbay و Logy Bay–Middle Cove–Outer Cove)
- Newfoundland & Labrador Statistics Agency، Population Estimates 2006–2025
- Canada Mortgage and Housing Corporation، Monthly Housing Starts data
- CBC News، "Property taxes going up in 2024 as St. John's struggles with higher costs," دسامبر 2023
- CBC News، "Red tape, labour shortage preventing homes from being built," آوریل 2025
- CBC News، "St. John's proposes changes to development regulations," آوریل 2024
- CBC News، "Torbay greenlights new water development as residents struggle with town supply, wells," ژانویه 2026
- The Globe and Mail، "Federal agency failed to track 'forever chemicals' in Newfoundland town's water, residents say," اکتبر 2025
- McInnes Cooper، پروندههای Southeast Torbay PFAS Class Action (Federal Court of Canada، نوامبر 2024–تاکنون)
- Water Canada، "Torbay Finds Contaminants in Potential Water Supply," اکتبر 2017
- Saint John, NB، "Reason to celebrate: Saint John achieves historic population growth in 2024," ژانویه 2025
- Twin Cities Fiscal Disparities Program، Metropolitan Council of the Twin Cities (1971–تاکنون)
- Halifax Regional Municipality Act، 1995